Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Ο θάνατός του η ζωή μου

09/12/2012 - Νατάσσα Μας


Όταν ήμουν εκεί στα 14- 16, τότε που κατέβηκα στο σταθμό «Εφηβεία» με όλα τα μπαγκάζια γεμάτα απορίες, ανησυχίες και επαναστατικό something, έλεγα συχνά πως μισούσα τους άντρες, για όλα όσα με έκαναν να τους λατρεύω ταυτόχρονα.

Το ‘χεις δει το παραμύθι: να κρεμάς τα πόστερς από τα αμούστακα εφηβικά είδωλα, να παθιάζεσαι με ανέφικτους έρωτες, μα να δηλώνεις ανεξάρτητη αναρχοαυτόνομη παρουσία κάπου στο σταυροδρόμι μεταξύ παιδιού και γυναίκας, εκεί που ξεκουδουνιάζεσαι με Duran Duran και ταυτόχρονα δηλώνεις φεμινίστρια.

Πάντως είμαι σίγουρη πως ο τότε φεμινισμός μου, γεννήθηκε από το θυμό ενάντια σε άντρες με υφάκι, που έμοιαζαν πολύ δυνατοί.
Και ταυτόχρονα χαζά παιδιά χαρά γεμάτα από τη μέθη της εξουσίας ενός κόσμου που φτιάχτηκε για εκείνους και για κάτι βλακοθύληκα (το δεύτερο μισητό γκρουπάκι ηλιθιότητας) που ζούσαν μόνο για να ενδίδουν,  χρησιμοποιώντας το σεξ απίλ του κλισέ «πόδια ορθάνοιχτα και μυαλό μεσάνυχτα».

Όσο πέρναγαν τα χρόνια συνέχισα να κρίνω όλο και πιο πολύ το γυναικείο φύλο, ναι, καλά διαβάζεις, το γυναικείο φύλο.
Τις έκρινα τις ανυποψίαστες συναγωνίστριες σύμφωνα με τον προσωπικό μου ορισμό, του τι σημαίνει να είσαι γυναίκα με γεμάτη ζωή.

Έκρινα τις γυναίκες που γεννήθηκαν μόνο για να είναι νοικοκυρές, που σπούδασαν την ανωτάτη παντρευτική με βαθμό απολυτηρίου και εξειδίκευση στο ψήσιμο καλού ελληνικού και το τύλιγμα του περίτεχνου ντολμαδακίου.

Έκρινα τις συνομήλικες που δεν είχαν χόμπι, προσωπικότητα και κανέναν άλλο ρόλο πέραν της κρεμάστρας ξέκωλων συνολακίων, που τις μετέτρεπε σε νούμερο ένα ανακουφίστρες ξελιγωμένων φερέλπιδων νέων.

Πίστευα ότι εφόσον ο φεμινισμός που μας εξασφάλισαν οι προηγούμενες γενιές και οι κατσίκες της Μαργαρίτας Παπανδρέου, είχαν σπάσει την απόλυτη κυριαρχία του πατριαρχικού προτύπου, θα έπρεπε να στοχεύουν στον αρμονικό συνδυασμό ενός δυνατού θηλυκού προτύπου, που θα κατάφερνε με μαγικό τρόπο να είναι όμορφο, έξυπνο, φιλόδοξο, δυναμικό και σαφώς ανεξάρτητο.

Ακόμα πιστεύω στο παραπάνω μοντέλο σύγχρονης γυναίκας, η διαφορά όμως είναι ότι ο τότε δικός μου φεμινισμός είχε άκρως αγωνιστικό χαρακτήρα, γιατί ακριβώς πήγαζε από θυμό απέναντι στην αδικία.

Σίγουρα δε, όποια ιδεολογία βρίσκεται βαθιά ριζωμένη σε χωράφια θυμού, είναι απίστευτα εξοντωτική.
Σε βάζει σε θέση άμυνας συνέχεια να παλέψεις με αδιόρατους εχθρούς που πάντα θα προκύπτουν, για να σου επιβεβαιώνουν τις φοβίες, όχι επειδή ουσιαστικά υπάρχουν, αλλά για τον πολύ απλό λόγο ότι ο κόσμος δεν είναι ρόδινος.

Σου έρχονται καλά και σου έρχονται και σκατά.
Το δεύτερο πιο συχνά σαφώς, αλλά ο δρόμος πάντα είναι στρωμένος και με τα δύο.
Το θέμα είναι πού σκαλώνεις και πώς διαλέγεις να μεταφράσεις τα σκατά που σε βρίσκουν.

Ένα ισχυρό σοκ μου ήρθε πριν οκτώ περίπου χρόνια όταν διάβασα σε κάποιο βιβλίο, το οποίο δεν θυμάμαι καν πλέον, μια ατάκα που μέσες άκρες έλεγε «περιμένω να πεθάνουν όλοι οι άντρες για να ζήσω επιτέλους ελεύθερα».

Κάπως έτσι δεν αισθάνονται όλοι γύρω μας;
Περιμένουν να ψοφήσουν οι διπλανοί για να τους αρπάξουν τα πάντα: δύναμη, λάμψη, την κατσίκα, το γκόμενο, τη ζωή που νομίζουν πως δεν έχουν, γεμίζοντας τα νύχια τους με υπολείμματα από τη σάρκα τους, λόγω θυμού ή ανταγωνισμού ή απλής ποταπής ζήλιας.

Επειδή σε τέτοιο σημείο «ζεν», δεν έχω φτάσει ακόμα ώστε να παλεύω οκλαδόν όλες μου τις αναποδιές και ανασφάλειες, ανταποκρίθηκα στο σοκ από τη φιλοσοφία του «πέθανε ρε μαλάκα για να ζήσω εγώ», με μια σταδιακή αντικατάσταση του θυμού από την οποία ξεκίναγε η όποια κοσμοθεωρία μου, με χαμογελαστή συγκατάβαση.

Και παραδέχτηκα επιτέλους ότι κατά βάθος ο δικός μου φεμινισμός ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με το γεγονός ότι γούσταρα να κάνω πάντα παρέα με εύστροφα άτομα και δεν ανεχόμουν τη βλακεία στην όποια της μορφή, είτε είχε βυζιά είτε αρχίδια ριγανάτα.

Τόσο απλά και τόσο υπεράνω φύλου.
Τόσο μακριά από τις ποικίλες αποχρώσεις των στερεότυπων που μας φορτώνουν στην πλάτη ταμπέλες, πολύ μεγάλες για τα δικά μας πλευρά.
Τόσο μακριά από τη μόνιμη υποψία ότι «δεν υπάρχει φιλία αληθινή ανάμεσα στα δύο φύλα, ότι σε πλησιάζει μόνο για να σε πηδήξει, ότι σε βοηθάει μόνο και μόνο γιατί έβαψες τα μαλλιά σου ξανθά, άρα σε θεωρεί βλήτο».

Σαφώς θα υπάρχουν όλοι αυτοί που θα σε υποτιμούν, μάλλον λόγω δικής τους έλλειψης, όμως η ισότητα έχει να κάνει με την εσωτερική ισορροπία και την παιδεία του καθενός από εμάς.

Άσε δε, που αν περιμένεις να πεθάνει κάποιος για να ζήσεις εσύ, μάλλον αργοπεθαίνεις εσύ, γιατί ενώ ακόμα το οξυγόνο κυκλοφορεί ελεύθερα, συντονίζεις την ανάσα σου στο διοξείδιο της εκπνοής του διπλανού σου…
Πολύ βαρύ στοιχείο να γεμίσεις τους πνεύμονές σου my friend.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου